آن هم گناهانى ، كه از گناهان كسى كه زبان به غيبتش گشاده ، بسى بزرگتر بوده است . و چگونه او را به گناهى نكوهش مىكند كه خود نيز همانند آن را مرتكب مىشود . و اگر آن گناه را ، عينا ، مرتكب نشده ، خداوند را در مواردى كه از آن گناه عظيمتر بوده است ، نافرمانى كرده است . به خدا سوگند ، اگر گناه بزرگى مرتكب نشده ولى نافرمانى كوچكى از او سر زده است ، جرأت او در عيبجويى و غيبت مردمان گناهى بزرگتر است . اى بندهء خدا ، به عيبجويى گناهكار مشتاب ، شايد خداوند او را آمرزيده باشد و از خردك گناهى هم كه كرده اى ، ايمن منشين ، بسا كه تو را بدان عذاب كنند . هر كس از شما كه به عيب ديگرى آگاه است ، بايد از عيبجويى باز ايستد . زيرا مىداند كه خود را نيز چنان عيبى هست . بايد به سبب عيبى كه ديگران بدان مبتلا هستند و او از آن در امان مانده است ، خدا را شكر گويد و اين شكرگزارى او را از نكوهش ديگران به خود مشغول دارد . 141 سخنى از آن حضرت ( ع ) اى مردم ، آنكه بداند كه برادرش در دين ثابت قدم و استوار است و به راه راست مىرود ، نبايد به بدگوييهاى مردم در حق او گوش فرا دهد ، كه تيرانداز گاه تيرهايش به خطا رود . و حال آنكه ، سخن بىاثر نماند ولى ، باطل آن روى در تباهى دارد و خدا شنوا و گواه است . بدانيد ، كه ميان حق و باطل تنها چهار انگشت فاصله است . از او پرسيدند كه اين به چه معنى است انگشتانش را كنار هم نهاد و ميان گوش و چشم قرار داد و گفت : باطل اين است كه بگويى شنيدم ، و حق اين است كه بگويى ديدم .